amberdownunder, 16 mei 2011
Thailand Bangkok 33°

Sawadee ka!!

Ook al ben ik ondertussen alweer 3 weken op Nederlandse bodem, hierbij zoals beloofd mijn laatste reisverslag!

Op 8 april vlogen Mir en ik vanaf Auckland naar Hongkong waar we samen nog 1 nachtje hebben doorgebracht in het heerlijk Novotel. Het hotel lag op slechts 5 minuten van de luchthaven, we sliepen in een heerlijke luxe suite, een enorm contrast met de hostels waar we al die maanden in sliepen! De volgende ochtend, moest ik al vroeg opstaan om mijn vlucht te halen naar Bangkok. Het afscheid tussen Mirte en mij was heel vreemd.. Het betekende nu echt het einde van ons avontuur samen, heel onwerkelijk als je ruim 7 maand zo intensief hebt samengeleefd. Voor mij lag er natuurlijk nog een nieuw avontuur in het verschiet, voor Mir was het anders, zij vloog diezelfde nacht door naar Amsterdam! De vlucht naar Bangkok verliep uiteindelijk erg vlot, het wachten op de luchthaven daarentegen leek een eeuwigheid te duren. Wat raar om ineens helemaal alleen te zijn, helemaal niemand om even lekker tegenaan te praten.. Geen Mirte te bekennen die me er aan zou herinneren dat het tijd was om naar de gate te gaan.. Omdat ik nog even wilde rondkijken bij de taxfree winkels besloot ik maar even het alarm van mijn telefoon in te schakelen zodat ik mijn vlucht niet zou missen!

Het alarm had z’n werk netjes gedaan, na een prima vlucht kwam ik om 12.30 uur locale tijd aan op de luchthaven van Bangkok. Na de lange rij voor de douane te hebben overleefd en een zoveelste stempel in m’n paspoort rijker te zijn, liep ik snel door naar de aankomsthal waar Jil al een paar uur op me stond te wachten. Tussen alle Thaise locals zag ik een bleek Fries koppie zoekend om haar heen kijken, dat kon niet missen, dat moest Jildou zijn! Ik rende met bagagekar en al op haar af zonder om me heen te kijken! Wat een fijn gevoel om na zo'n lange tijd eindelijk weer een vriendin van thuis in de armen te kunnen sluiten! De lange taxirit naar de binnenstad vloog voorbij, we hadden zoveel bij te kletsen! Toch voelt het binnen 5 minuten alsof je nooit van elkaar gescheiden bent geweest.

De volgende ochtend had Jildou een leuk uitstapje geregeld; een fietstour door de wereldstad Bangkok! Een fietstocht van totaal 90 km, waarvan 40 km per fiets en de overige 50 km per trein, boot en skytrain. Een hele belevenis! Na een half uurtje fietsen ben je het chaotische warme Bangkok al uit en kom je terecht in het ‘echte’ Thailand. Dat er een grote drukke smokstad op een paar minuten afstand ligt kun je je bijna niet voorstellen. We fietsten door prachtige natuurgebieden en arme woonwijken waar iedereen ons met een grote glimlach verwelkomde. Dat Thailand het land van de glimlach wordt genoemd begreep ik gelijk, echt iedereen (volwassenen en kinderen) renden uit hun woning, begonnen naar ons te roepen en zetten hun grote glimlach op wanneer we voorbij fietsten. Na een avontuurlijke tocht kwamen we eind van de middag weer aan op het kantoor waar we de fietsen moesten inleveren. Op hetzelfde moment kwam er nog een groep aanfietsen, heel toevallig zat er een jongen in de groep die ik eerder tijdens mijn reis in Australië had ontmoet! Samen met hem en een vriend zijn we vanaf het Grand China Princess Hotel in een TukTuk gestapt richting het bruisende Khao San Road om samen een drankje te doen! Een trip met de TukTuk is een hele belevenis, met z’n vieren opgepropt op de achterbank scheurde we door Bangkok. Onderweg zagen we veel leuke dingen maar wel heel erg uniek was de man die langs een drukke straat op zijn hurken achter een auto zijn behoefte aan het doen was.. Ongelofelijk, we kwamen niet meer bij!

Na de vele tempels, Boedha’s, leuke markten en eettentjes in Bangkok bezocht te hebben, keken Jil en ik er wel naar uit om deze benauwde stad achter ons te laten. We stapten samen een toeristenbureau binnen om onze reis door Thailand verder uit te stippelen. Het Thaise Nieuwjaar zat er aan te komen en we werden door veel mensen geadviseerd het een en ander van te voren vast te leggen. Na een stevige onderhandeling met een pittige dame aan de andere kant van de balie is het Jil en mij uiteindelijk gelukt om tegen een redelijke prijs een complete pakketreis in te boeken. Een trip naar Chang Mai in het noorden van Thailand zat er helaas niet in, alle bussen en vluchten waren volgeboekt. Het werd, ondanks de overstromingen een aantal weken eerder, toch een trip naar het zuiden van Thailand! Dezelfde avond zouden we met de nachtbus naar het zuiden vertrekken. En daar stonden we dan, zoals afgesproken diezelfde avond om 18.00 uur samen met een grote groep backpackers op de nachtbus te wachten. Drie uur later stonden we nog steeds op diezelfde plek maar geen bus te bekennen. Ik kreeg sterk het vermoeden dat het beloofde busje nooit zou opdagen. Na overleg met de rest van de groep besloot ik samen met een Duits meisje op zoek te gaan naar het kantoortje waar we onze bustickets hadden geboekt. Terwijl Jil met de rest op onze bagage bleef passen, rende wij met z’n tweeën door de smalle steegjes van Bangkok. Aangekomen bij het kantoor zijn we ontzettend kwaad geworden, de vrouw aan de andere kant van het bureau daarentegen bleef opvallend rustig. Er was volgens haar niets aan de hand, als we nou gewoon snel terug zouden gaan naar het verzamelpunt dan zou die bus vanzelf wel komen. Ik had er een hard hoofd in.. Nadat ik wantrouwig haar mobiele nummer had genoteerd liepen we toch maar weer terug naar de rest van de groep. Gelukkig had de vrouw gelijk. Aangekomen bij het verzamelpunt kwam de bus na 3 uur vertraging eindelijk aanrijden. Wat de reden van de vertraging was zijn we nooit achtergekomen, de Thai zal nooit iets toegeven, daar is de Thai namelijk veel te trots voor.

Na een lange vermoeiende busrit kwamen we de volgende ochtend rond 12 uur eindelijk aan op de plaats van bestemming, de westelijk gelegen provincie Krabi. Een prachtig gebied met veel groen en veel mooie eilanden voor de kust. Ons geboekte ressort bleek helaas vrij ver van de bewoonde wereld te liggen, ergens midden in de jungle. De vriendelijke eigenaar Jack haalde ons op van het busstation en was de rest van de dagen onze persoonlijke chauffeur. We zijn totaal 3 nachten in zijn jungle ressort verbleven en hebben vanuit daar verschillende dagtochten gemaakt; een eilandentour, een ritje op de rug en nek van een olifant en een kajaktocht door een prachtig mangrovebos. De eilandentour was het hoogtepunt! Alle vier eilanden die we aandeden waren stuk voor stuk schitterend en hadden een hoog drink-met-je-billen-bloot-melk-uit-een-cocosnoot-gehalte! De typische Thaise longtailboten lagen versierd met gekleurde linten in het helderblauwe water wat een prachtig plaatje vormde met de parelwitte stranden. Tijdens de stops op de eilanden kon je snorkelen, lekker zonnen of een duik nemen in de zee. Jil en ik waren nieuwsgierig naar de locale bewoners en gingen samen op onderzoek uit. Dat deze bewoners (apen) er zaten hebben we geweten!! Terwijl Jil en ik op een meter afstand genoten van een hele familie, die gezellig samen knus in een boom zaten, kwam er vanuit een onverwachte hoek een aap op Jil haar tas afstuiven welke vlak voor ons op de grond stond. Binnen 1 seconde had hij haar tas open, jil probeerde hem weg te jagen maar hij had maar 1 doel, namelijk de grote zak chips. Hij trok hem uit haar tas, klom terug in de boom en ging er eens rustig voor zitten. De zak chips werd netjes geopend en de aap begon er uitgebreid van te eten. We zaten er met open mond naar te kijken, baalden dat we de netgekochte chips alweer kwijt waren maar konden er uiteindelijk smakelijk om lachen!

De dag dat we boottocht hadden gepland was tevens de 1e dag van het Thaise Nieuwjaar. Het zogeheten Son Kran Festival is een grote happening in Thailand waar vooral de lokale bevolking weken naar toeleeft. Drie dagen lang wordt er feest gevierd wat voornamelijk bestaat uit water gooien, dit ter ere van de Boeddha’s en voor het geluk. Jil en ik hadden ons hier uiteraard op voorbereid, in Bangkok hadden we beide een supersoakers gekocht. Na een prachtige dag op het water en op de diverse eilanden rondom Koh Phi Phi kwamen we weer aan op het vaste land en was het festival al druk aan de gang. Grote trucks, scooters en open auto’s reden door de straten volgeladen met feestende mensen. Onze supersoakers waren niet zo super als de naam deed beloven, 1 keer pompen en zowel die van mij als van Jil brak doormidden.. We waren onbeschermd en daardoor flink de pineut, vanuit alle hoeken werden nat gegooid, het was 1 groot waterballet. Daarnaast liepen veel locals rond met emmertjes met daarin een mengsel van talkpoeder en water waar ze witte vegen mee maakten. Onze gezichten en armen zaten dan ook onder de witte en roze vloeistof. We gingen helemaal op in het feest, overal werd muziek gedraaid en we stonden tussen de locals te dansen, wat een geweldig feest om mee te maken als toerist!

Toen ik de volgende dag wakker werd met hele pijnlijke ogen bleek dat die gekke Thaise mentholpoeder i.p.v. talkpoeder hadden gebruikt in de zelf geproduceerde verf. Mijn ogen brandden eruit, ze traanden en kon ze nauwelijks nog openhouden en kreeg er steeds meer last van. Jack besloot me daarom naar het plaatselijke ziekenhuis te brengen om er even na te laten kijken. Daar aangekomen namen ze het wel erg zwaar op; de dokter ging me allerlei vragen stellen, mijn bloeddruk werd gemeten en ik moest zelfs op de weegschaal! Nou kan je vertellen dat je daar echt niet vrolijk van wordt na 7 maand backpacken. Vervolgens werd ik op een behandeltafel gelegd en begon het hele spektakel. Eerst werden mijn ogen half uitgebrand met verschillende soorten druppels, echt geen pretje. Vervolgens werden mijn wangen ontvet en aan beide kanten werden heel professioneel twee plastic zaken met tape bevestigd. Deze zakken diende als opvangbak voor de grote literfles desinfecteervloeistof welke zorgvuldig in m’n ogen leeggespoten werd. Ik begrijp dat goed reinigen belangrijk is maar nadat er na 10 minuten al een halve liter water in m’n ogen waren verdwenen heb ik de zuster vriendelijk verzocht om te stoppen. Het leek wel of m’n hele voorhoofd vol met water liep.. Na flink aandringen stopte ze gelukkig en stuurde me naar huis met een hele lading druppels en een de handgeschreven rekening. Gelukkig hadden de druppels snel effect en kon ik na 3 dagen mijn lenzen gelukkig weer dragen!

Na 3 dagen Krabi zijn we met de bus richting de oostkust van Thailand gereden waar we op de boot zijn gestapt naar het eiland Koh Samui. De bootovertocht was een hele belevenis op zich, echt iedere millimeter van de boot werd benut, de boot was afgeladen met honderden backpackers. Van een afstandje leek het net veevervoer. Op het eiland Koh Samui genoten we van de prachtige witte stranden, de leuke winkeltjes en vooral van het heerlijke eten! De Thaise keuken is zo veelzijdig en lekker, we raken niet uitgegeten. En dan heb je natuurlijk nog al dat verse fruit wat ter plekke voor je aan stukjes wordt gesneden of in de mixer wordt gedaan voor een heerlijke smoothie!

Drie dagen later zijn we met dezelfde ferry naar het eiland Koh Phangan vertrokken. De bestemming waar het wereldberoemde strandfeest, the Full Moon Party, wordt gehouden! Het ressort lag prachtig gelegen, direct aan het strand en we sliepen in van die bamboehutjes, warm maar superknus! Door de overstromingen de weken ervoor waren er wat problemen met de elektriciteit. Juist de avond voor het grote feest viel dan ook de stroom opnieuw uit, we konden niet eten in het restaurant, niet naar het toilet echt alles was pikkedonker.. Ze deelden kaarsen uit bij de receptie en konden ons niet vertellen hoe lang het zou gaan duren. Jil en ik zijn maar op bed gaan liggen, in onze warme bungalow hopen dat het snel verholpen werd. Na zo’n 3 uur sprong de elektriciteit gelukkig weer aan en konden we nog snel ff douchen en eten voordat we zouden vertrekken! Met een hele groep van het ressort vertrokken we in taxi’s naar de plek waar de Fullmoon Party werd gehouden. Onderweg naar het strand stonden overal stands waar je voor 150 Baht (ongeveer 3,5 euro) de bekende buckets kon kopen; een plastic emmer gevuld met ijs, een halve liter wodka of rum aangevuld met een blikje Redbull of Cola. Een goedkope en effectieve manier om snel dronken te worden . Bij een marktkraam daarnaast kon je je lichaam laten beschilderen met lichtgevende verf. Allen voorzien van palmbomen en leuke teksten op ons lichaam en een bucket in onze hand liepen we verder richting het feestgedruis. Daar aangekomen is het enige wat je ziet: een strand vol met dj’s, vuurspuwers en zo’n 15.000 feestende locals en toeristen! Sommigen waren uber actief (zoals Jil die na al die Redbull letterlijk stond te stuiteren ), sommigen meer dood dan levend (zie de foto’s). Ook al is de kans groot dat je je reis met een jaartje moet verlengen in de Thaise cel, veel backpackers laten zich niet weerhouden om op zo’n feest drugs te gebruiken. De magic mushrooms die veel wordt gebruikt als verdovend middel staat niet gelijk aan een pilletje die normaal op een feest geslikt wordt. Mensen zijn echt compleet van de wereld na het drinken van bijvoorbeeld een mushroomshake. Het schijnt dat er maandelijks heel wat backpackers worden opgenomen in psychiatrische ziekenhuizen omdat ze dagen na de Fullmoonparty nog steeds aan ’t hallucineren zijn. Jil en ik moeten sowieso niets van drugs hebben en hielden het uiteraard alleen bij de buckets. Toch hebben we onze ogen uitgekeken.. Wat lopen er rare mensen op de wereld rond.. We zijn blijven feesten tot vroeg in de ochtend, aangekomen in het ressort zag je aan de ene kant de volle maan, aan de andere kant kwam de zon al op. De kater die we de rest van de dag hadden was het dubbel en dwars waard, wat een unieke ervaring!!

De dagen daarop hebben we doorgebracht op het eiland Koh Tao, de plek waar je moet zijn om je duikbrevet te halen. Omdat we voor een compleet duikbrevet niet voldoende tijd hadden besloten we te gaan snorkelen vanaf een mooi strand genaamd Shark Bay. Het water was daar alleen zo ondiep en het koraal lag zo dichtbij de kust dat je echt vlak op het water moet gaan liggen om het koraal niet aan te raken. Tijdens onze vorige snorkeltrip in Krabi zijn we op deze manier allebei in een zee-egel gaan staan. Jil en ik kregen het hierdoor erg benauwd en hadden het al snel bekeken met snorkelen. Na 2 ontspannen dagen op Koh Tao stond er voor de laatste keer een ferry overtocht naar het vasteland op het programma. Omdat onze nachtbus naar Bangkok pas om 9 uur ’s avonds zou vertrekken hadden we nog een aantal uur de tijd om het stadje Chumphon te verkennen. Met backpacks op onze rug liepen we samen naar het stadje waar op dat moment een avondmarkt bezig was. Overal stonden mensen eten te bereiden en te verkopen en complete gezinnen waren daar aan het eten. Midden tussen de locals genoten Jil en ik van het heerlijke Thaise eten waarvan we geen idee hadden wat het precies was! Omdat er verder nauwelijks toeristen kwamen betaalden we het locale tarief wat betekende dat we voor nog geen 2 euro ons hele buikje rond konden eten!

Na opnieuw een nachtelijke busrit kwamen we zaterdagochtend om 5 uur weer aan in Bangkok. We besloten lekker ons bed in te duiken om nog even een paar uur te slapen. De wekker ging om 9 uur zodat we nog een hele dag hadden om de laatste dingen in Bangkok te bezoeken en onze reis samen goed konden afsluiten! Terwijl we in een restaurantje op ons ontbijt zaten te wachten besloot ik me vast in te checken voor mijn vlucht van Hongkong naar Amsterdam die de volgende dag plaats zou vinden. Ik kwam op dat moment alleen tot de ernstige ontdekking dat deze vlucht niet zondagnacht maar diezelfde nacht zou vertrekken. Ik kreeg het even flink benauwd! Via een lokaal reisbureau heb ik contact kunnen zoeken met de luchtvaartmaatschappij om uit te zoeken of mijn vlucht daadwerkelijk dezelfde dag al zou vertrekken, het antwoord was ja en nee ik kon mijn ticket niet omboeken voor een dag later want alle vluchten zaten vol. De enige oplossing; een nieuwe vlucht van Bangkok naar Hongkong boeken zodat ik mijn vlucht naar Amsterdam diezelfde nacht nog kon halen. Gigantisch balen natuurlijk dat de laatste dag zo stressvol moest verlopen. Ik had nog een uur om mijn tas te pakken en dan zou de luchthaventaxi al voor de deur staan. Geen leuke laatste dag Bangkok, en geen tijd om nog de laatste souvenirs in te slaan. Die arme Jil moest zich nu de rest van de dag alleen vermaken in die grote stad, het voelde zo rot om haar daar achter te laten. Nog geen 1,5 uur later zat ik bepakt en bezakt en helemaal bezweet in de taxi op weg naar de luchthaven, beseffen dat ik de volgende ochtend al op Nederlandse bodem zou staan deed ik totaal niet.

Voordat ik in Bangkok in het vliegtuig stapte belde ik mijn ouders nog snel om ze te informeren van mijn eerdere thuiskomst. Gelukkig reageerden ze heel fijn waardoor ik het zelf ook wat makkelijker van me af kon zetten. De aansluitende vlucht van Hongkong naar Amsterdam verliep perfect, ik heb vrijwel de hele vlucht liggen slapen! Eindelijk op Nederlandse bodem kon het voor mij niet snel genoeg gaan. Het duurde alleen een eeuwigheid bij de bagageband terwijl mijn hele welkomstcomité al stond te springen voor de ramen. Omdat de tranen me al in mijn ogen schoten, heb ik maar gauw een plekje gezocht aan de andere kant van de loopband zodat ik ze niet continu kon zien en mijn emoties een beetje onder controle kon houden. Na 30 minuten kwam mijn rugzak dan eindelijk, natuurlijk als laatste, aan op de bagageband. Eenmaal door de ‘beruchte’ deur ging alles zo snel, het was zo emotioneel om iedereen na zo’n lange tijd terug te zien.. Als eerste vloog ik bij mijn ouders in de armen, daarna de rest van mijn familie en mijn vriendinnen! Ze hadden allemaal een roze Margriet voor me meegenomen, het was zo super dat ze er allemaal stonden! Op de luchthaven hebben we nog gezellig wat met de hele groep gedronken, vervolgens ergens samen met mijn familie uitgebreid ontbeten toen echt op weg naar huis.. Al rijdend tussen de groene weilanden kwam Nijverdal steeds meer in zicht, alles leek zo onveranderd, alsof ik nooit ben weggeweest..

Nu 3 weken verder denk ik nog elke dag terug aan deze geweldige tijd, aan alle avontuurlijke, gezellige en fijne momenten die ik voornamelijk samen met Mir heb beleefd. Vooral Australië heb ik echt in mijn hart gesloten en wil ik ook zeker nog eens naar terug! Ondanks dit voelt het fijn om weer lekker thuis te zijn, het vertrouwde leventje te midden tussen al mijn vrienden en familie.. Met een rugzak vol ervaringen kan ik alleen maar dankbaar zijn dat ik dit heb mogen meemaken en ben ik klaar voor een nieuw leventje hier op de Nederlandse bodem! Ik kan dan ook alleen maar zeggen;

Don’t cry because it’s over, SMILE because it happened!

Verras Amber in Thailand met een belletje via HalloBuitenland.nl